Historia da lingua árabe: das orixes á influencia global

Unha lingua de poesía, espiritualidade, ciencia e diplomacia, o árabe é falado hoxe por máis de 400 millóns de persoas en todo o mundo. Lingua oficial de 22 países e unha das seis linguas oficiais das Nacións Unidas (ONU), ten unha historia rica e complexa. Pero como naceu esta lingua, e como evolucionou ata o que é hoxe? Un mergullo na historia da lingua árabe.

1. As raíces: a familia da lingua semítica

O árabe pertence á ampla familia de linguas afroasiáticas, e máis concretamente á rama das linguas semíticas. Así, comparte antepasados ​​comúns co hebreo, arameo, fenicio e acadio (a lingua da antiga Mesopotamia).

Os vestixios máis antigos da lingua semítica remóntanse a varios milenios antes de Cristo. O árabe desenvolveuse na Península Arábiga. Os lingüistas xeralmente dividen as linguas árabes antigas en dous grupos: o antigo sur árabe (epigráfico sur árabe) e o antigo norte árabe. Deste último deriva o árabe que hoxe coñecemos.

2. O árabe preislámico e a tradición poética

Antes do século VII, a Península Arábiga estaba habitada por varias tribos beduinas. Aínda que non existía un Estado centralizado, existía unha forte unidade cultural a través da lingua, apoiada nunha inmensa tradición oral. A era preislámica (moitas veces chamada Jahiliyyah) foi a idade de ouro da poesía beduína.

Daquela aínda estaba en formación o alfabeto árabe tal e como o coñecemos, derivado do alfabeto nabateo (derivado mesmo do arameo). Os primeiros textos escritos en alfabeto árabe remóntanse aos séculos IV e V d.C.

3. A revelación coránica e a normalización da lingua

O século VII marcou un punto de inflexión decisivo na historia da lingua árabe. A revelación do Corán ao profeta Mahoma deulle á lingua un status sagrado. O texto coránico foi revelado no dialecto da tribo Quraysh (a tribo da Meca), que se converteu na base do árabe clásico (Al-Fusha).

Para preservar o texto sagrado de calquera alteración ante a rápida expansión do imperio islámico (e a integración de poboacións non árabes), os estudosos tiveron que codificar a lingua e establecer as regras da gramática árabe:

• Creación de gramática: os gramáticos, especialmente en Basora e Kufa (no actual Iraq), estableceron regras estritas no século VIII. O traballo de Sibawayh é particularmente fundamental.
• Adición de signos diacríticos: para diferenciar letras que comparten a mesma forma básica (como ب, ت, ث), engadíronse puntos.
• Vocalización: introducíronse marcas para as vogais curtas (Harakat) para evitar calquera erro de pronunciación do texto do Corán.

4. A Idade de Ouro Islámica e a Influencia Científica

Do século VIII ao XIII, durante os califatos omeia e abasí, o árabe converteuse na lingua franca do imperio, que se estendía desde España (Al-Andalus) ata as fronteiras da India. O árabe xa non era só a lingua da relixión; converteuse na lingua da administración, da filosofía e, sobre todo, da ciencia.

Púxose en marcha un amplo movemento de tradución. Obras gregas (Aristóteles, Platón, Euclides), persas e indias foron traducidas ao árabe. Os estudosos de fala árabe enriqueceron o vocabulario con novos termos médicos, matemáticos e astronómicos. A través diso, moitas palabras árabes entraron máis tarde nas linguas europeas (como álxebra, zenith, azucre, algodón e >Arabic numerals.html).

5. A era moderna: diglosia e árabe estándar moderno

Hoxe en día, a lingua árabe caracterízase por unha situación lingüística chamada diglossie, é dicir, a coexistencia de dous rexistros de lingua con diferentes funcións:

Árabe estándar moderno (MSA)

Esta é a evolución directa do árabe clásico. Adaptouse nos séculos XIX e XX (durante a Nahda, o Renacemento árabe) para incorporar vocabulario moderno. É a lingua da escritura, a prensa, a educación, a literatura e os discursos oficiais. Enténdese en todo o mundo árabe.

Dialectos árabes (Darija/Amiya)

Esta é a lingua que se fala na vida cotiá. Cada país, e mesmo cada rexión, ten o seu propio dialecto, influenciado por linguas preexistentes (berber no norte de África, arameo no Levante) ou por linguas coloniais (francés, inglés, español). Os dialectos do norte de África, Exipto, Levante e do Golfo ás veces poden ser moi diferentes entre si.

Conclusión

A historia da lingua árabe é de extraordinaria resistencia e adaptabilidade continua. De lingua confinada ás tribos do deserto de Arabia, pasou a converterse nun gran vector de civilización, dando forma á historia da humanidade. Hoxe, impulsado pola literatura moderna, os medios panárabes e a esfera dixital, o árabe segue escribindo a súa historia e fascina aos lingüistas de todo o mundo.

Para comezar a escribir e practicar de inmediato, proba o noso teclado árabe gratuíto en liña.