Kasaysayan ng Wikang Arabe: Mula sa Pinagmulan hanggang sa Pandaigdigang Impluwensya

Isang wika ng tula, espirituwalidad, agham, at diplomasya, ang Arabic ay sinasalita ngayon ng mahigit 400 milyong tao sa buong mundo. Ang opisyal na wika ng 22 bansa at isa sa anim na opisyal na wika ng United Nations (UN), mayroon itong mayaman at masalimuot na kasaysayan. Ngunit paano ipinanganak ang wikang ito, at paano ito umunlad sa kung ano ito ngayon? Isang pagsisid sa kasaysayan ng wikang Arabic.

1. The Roots: Ang Semitic Language Family

Ang Arabic ay kabilang sa malawak na Afroasiatic language family, at mas partikular sa Semitic na mga wika branch. Kaya't ang mga ninuno nito ay magkatulad sa Hebreo, Aramaic, Phoenician, at Akkadian (ang wika ng sinaunang Mesopotamia).

Ang pinakalumang bakas ng Semitic na wika ay nagsimula noong ilang millennia BC. Ang Arabic ay nabuo sa Arabian Peninsula. Karaniwang hinahati ng mga linguist ang mga sinaunang wikang Arabe sa dalawang pangkat: Old South Arabian (epigraphic South Arabian) at Old North Arabian. Ito ay mula sa huli na ang Arabic na alam natin ngayon ay nagmula.

2. Pre-Islamic Arabic at ang Poetic Tradition

Bago ang ika-7 siglo, ang Arabian Peninsula ay pinaninirahan ng iba't ibang tribong Bedouin. Bagama't walang sentralisadong estado, umiral ang isang malakas na pagkakaisa ng kultura sa pamamagitan ng wika, na suportado ng isang napakalawak na tradisyon sa bibig. Ang panahon bago ang Islam (madalas na tinatawag na Jahiliyyah) ay ang ginintuang panahon ng mga tula ng Bedouin.

Noong panahong iyon, ang alpabetong Arabe na alam natin ay nasa pagbuo pa, na nagmula sa alpabetong Nabataean (nagmula mismo sa Aramaic). Ang mga unang tekstong isinulat sa alpabetong Arabe ay nagsimula noong ika-4 at ika-5 siglo AD.

3. Ang Quranic Revelation at ang Standardisasyon ng Wika

Ang ika-7 siglo ay minarkahan ang isang mapagpasyang punto ng pagbabago sa kasaysayan ng wikang Arabic. Ang paghahayag ng Quran kay Propeta Muhammad ay nagbigay sa wika ng isang sagradong katayuan. Ang teksto ng Quran ay ipinahayag sa diyalekto ng tribong Quraysh (ang tribo ng Mecca), na naging batayan ng Klasikal na Arabe (Al-Fusha).

Upang mapanatili ang sagradong teksto mula sa anumang pagbabago sa harap ng mabilis na paglawak ng imperyo ng Islam (at ang pagsasama-sama ng mga populasyon na hindi nagsasalita ng Arabe), kinailangan ng mga iskolar na i-code ang wika at itatag ang mga tuntunin ng gramatika ng Arabic:

• Paglikha ng gramatika: Ang mga Grammarian, lalo na sa Basra at Kufa (sa kasalukuyang Iraq), ay nagtatag ng mahigpit na mga panuntunan noong ika-8 siglo. Ang gawain ng Sibawayh ay partikular na pundasyon.
• Pagdaragdag ng mga diacritical na marka: Upang pag-iba-ibahin ang mga titik na may parehong pangunahing hugis (tulad ng ب, ت, ث), idinagdag ang mga tuldok.
• Vocalization: Ang mga marka para sa mga maiikling patinig (Harakat) ay ipinakilala upang maiwasan ang anumang mga pagkakamali sa pagbigkas ng Quranikong teksto.

4. Ang Islamic Golden Age at Scientific Influence

Mula ika-8 hanggang ika-13 siglo, sa panahon ng mga caliphate ng Umayyad at Abbasid, ang Arabic ay naging lingua franca ng imperyo, na umaabot mula sa Espanya (Al-Andalus) hanggang sa mga hangganan ng India. Ang Arabic ay hindi na lamang wika ng relihiyon; naging wika ito ng administrasyon, pilosopiya, at higit sa lahat, agham.

Isang malawak na kilusan sa pagsasalin ang inilunsad. Ang mga akdang Griyego (Aristotle, Plato, Euclid), Persian, at Indian ay isinalin sa Arabic. Pinayaman ng mga iskolar na nagsasalita ng Arabic ang bokabularyo ng mga bagong terminong medikal, matematika, at astronomiya. Sa pamamagitan nito, maraming salitang Arabe ang pumasok sa ibang pagkakataon sa mga wikang European (gaya ng algebra, zenith, sugar, cotton, at Arabic numerals).

5. The Modern Era: Diglossia at Modern Standard Arabic

Ngayon, ang wikang Arabe ay nailalarawan sa pamamagitan ng isang sitwasyong pangwika na tinatawag na diglossie, ibig sabihin ay ang magkakasamang buhay ng dalawang rehistro ng wika na may magkakaibang mga tungkulin:

Modern Standard Arabic (MSA)

Ito ang direktang ebolusyon ng Classical Arabic. Ito ay inangkop noong ika-19 at ika-20 siglo (sa panahon ng Nahda, ang Arabic Renaissance) upang isama ang modernong bokabularyo. Ito ang wika ng pagsulat, pamamahayag, edukasyon, panitikan, at mga opisyal na talumpati. Ito ay naiintindihan sa buong mundo ng Arab.

Mga Diyalektong Arabe (Darija / Amiya)

Ito ang wikang ginagamit sa pang-araw-araw na buhay. Ang bawat bansa, at maging ang bawat rehiyon, ay may sariling diyalekto, na naiimpluwensyahan ng mga dati nang wika (Berber sa North Africa, Aramaic sa Levant) o ng mga kolonyal na wika (French, English, Spanish). Ang mga dayalekto ng Hilagang Aprika, Ehipto, Levant, at Gulpo ay maaaring magkaiba kung minsan sa isa't isa.

Konklusyon

Ang kasaysayan ng wikang Arabic ay isa sa hindi pangkaraniwang katatagan at patuloy na kakayahang umangkop. Mula sa isang wikang nakakulong sa mga tribo ng disyerto ng Arabia, ito ay naging pangunahing vector ng sibilisasyon, na humuhubog sa kasaysayan ng tao. Ngayon, na hinimok ng modernong panitikan, pan-Arab na media, at ang digital na globo, ang Arabic ay patuloy na nagsusulat ng kasaysayan nito at nakakaakit ng mga linguist sa buong mundo.

Upang magsimulang mag-type at magsanay kaagad, subukan ang aming libreng Arabic na keyboard online.